Op zoek naar woorden: Glenn vond ze in herstel
In het kader van de Wereld Suïcide Preventie Week deelt Glenn (41) zijn persoonlijke verhaal. Van een diepe verslaving aan cocaïne en suïcidale gedachten tot zijn huidige werk als ervaringsdeskundige bij Tactus Verslavingszorg. Zijn openhartige verhaal laat zien dat herstel mogelijk is en benadrukt het belang van het doorbreken van het taboe rond suïcidaliteit. Glenn's ervaring onderstreept waarom het project 'Samen Minder Suïcide' van onze GGD en de gemeenten Zutphen, Lochem, Brummen en Voorst zo belangrijk is: samen werken we aan een regio waar niemand er alleen voor staat.
Glenn zit aan zijn keukentafel, de dealer is net geweest. Weer muntgeld bij elkaar geschraapt voor zijn volgende lijntje cocaïne. De brieven van deurwaarders stapelen zich op bij de voordeur - hij durft ze al lang niet meer open te maken. "Dit is het leven niet," denkt hij bij zichzelf. "Als ik nu door een bus geraakt zou worden, zou ik dat niet erg vinden."
Het is 2013, en Glenn is 29 jaar. Zijn leven is een neerwaartse spiraal geworden van verslaving, schulden en isolatie. Wat begon met stiekem kleine flesjes alcohol kopen bij de slijterij op zijn twaalfde, escaleerde via excessief uitgaan en drinken naar cocaïnegebruik in vak P bij FC Twente. "Het voelde als thuiskomen”, herinnert hij zich zijn eerste cocaïnegebruik. "Ik was nuchterder, zelfverzekerder. Iedereen leek mijn vriend."
Maar dat gevoel duurde maar kort. Van 1 keer per week werd het 2 keer, toen 3 keer en uiteindelijk "zolang de voorraad strekte”. Glenn raakte zijn huis kwijt, kon geen werk vasthouden, en leefde van dag tot dag. De brievenbus zat vol met post van deurwaarders, de constante angst voor de deurbel - tussen negen en vijf op werkdagen waren "helse momenten" omdat dan de deurwaarders konden aanbellen. In deze isolatie zocht Glenn wanhopig naar verbinding. "Ik deed dingen om anderen te pleasen, alleen maar om een beetje waardering te krijgen. Dan zit je daar alleen 's nachts, weer geld bij elkaar te schrapen voor je middel."
Zak met ‘poedersuiker’
Glenn’s verhaal begint niet bij hemzelf, maar bij zijn vader. Als achtjarige jongen ontdekte zijn familie dat zijn vader verslaafd was aan cocaïne. "Mijn broertje vond een zak met vermoedelijk cocaïne. Die dacht dat het poedersuiker was." Zijn vader werd het huis uitgezet en mocht zijn kinderen niet meer zien. Korte tijd later vond zijn broer een afscheidsbrief in de brievenbus. Hun vader had een zelfmoordpoging gedaan.
"Toen gebeurde er wel wat met mij”, vertelt Glenn. "Ik werd heel onrustig, lette niet op in de les, werd baldadig. Mijn cijfers kelderden naar beneden." Het bezoek aan zijn vader op de psychiatrische afdeling liet diepe sporen na. "Hij durfde me niet aan te kijken. Dan voel je je afgewezen."
Hoe wil je je uitvaart hebben? Wil je begraven of gecremeerd worden?
Glenn
Ervaringsdeskundige
Lees het hele interview met Glenn
