Verpleegkundige Betsie: “Iedereen op de vaccinatielocatie is even belangrijk en even hard nodig”

Verpleegkundige Betsie: “Iedereen op de vaccinatielocatie is even belangrijk en even hard nodig”
Translate
×

Translate

Use Google to translate this website. We take no responsibility for the accuracy of the translation.
11-08-2021

Bonbons, bedankbriefjes en héél veel blijdschap om de herwonnen vrijheid. Betsie ziet dagelijks wat haar werk als verpleegkundige op de vaccinatielocaties van de GGD met mensen doet. ‘Ik voel me niet verheven, ik vind het fijn dat ik kan helpen.’ 

Jarenlang was Betsie verpleegkundige in de wijk. Tot ze haar knieschijf brak. ‘De vraag was: wat kan en mag ik nog wel?’ vertelt ze. ‘Toen zag ik een oproep voor medewerkers bij het Bron- en Contactonderzoek van de GGD. Daar ben ik in mei 2020 begonnen.’

Voorop in de pandemie
Het was fijn werk, zeker in het begin. ‘Ik had veel bezorgde mensen aan de telefoon die blij waren met een luisterend oor en meer uitleg’, vertelt ze. ‘Maar ik had ook continu het idee dat ik achter de pandemie aanliep. Ik kwam pas in actie als het leed al geschied was.’

Dat veranderde toen ze als verpleegkundige begon bij de vaccinatiestraat van GGD Noord- en Oost-Gelderland. ‘Daar werken we meer ‘voorop in de pandemie’ en heb ik face to face contact met mensen. Daar ligt mijn hart. Ik werk er met heel veel plezier drie à vier dagen per week. Het werk wisselt. De ene dag voer ik triagegesprekken, dan bereid ik weer vaccins voor of geef ik prikken. Op sommige dagen loop ik rond om te zien of iedereen in de vaccinatielijn zijn werk goed kan doen.’

Knuffelen
Betsie ziet veel blije gezichten bij de mensen die een prik krijgen. ‘Ze zeggen vaak dat ze het zo fijn vinden dat ze eindelijk weer op pad kunnen, eindelijk weer eens de kleinkinderen kunnen knuffelen. Ik snap het. Mijn dochter is vorig jaar bevallen en het voelt toch een stuk veiliger en vrijer om elkaar te zien nu ik gevaccineerd ben.’

Samen losgaan
Mensen zijn haar en haar collega’s ook dankbaar. ‘Een oudere dame gaf ons laatst een handgeschreven briefje. ‘Dankjewel, jullie werk maakt de wereld open’, stond erop.’ Betsie hoopt dat dat snel voor iedereen zo voelt. ‘Ik heb vooral te doen met jongeren. Hun levens zijn echt veranderd en ze missen zoveel belangrijke momenten die niet meer terugkomen. Ik hoop dat ze snel weer samen los kunnen gaan.’

Geoliede machine
Betsie is bescheiden over haar eigen rol daarin. ‘Ik doe gewoon mijn werk en ben maar een klein radartje in het geheel’, lacht ze. Maar op het teamwork binnen de GGD is ze wel uitgesproken trots. ‘We moeten het samen doen. Een ketting is zo sterk als de zwakste schakel, dus iedereen is even belangrijk en even hard nodig. Of je nu arts bent of gastvrouw. De vaccinatielocatie loopt als een geoliede machine en dat zien mensen ook. Dat hebben we als team toch maar mooi voor elkaar gekregen!’