Het verhaal van... Noortje Wolters

Het verhaal van... Noortje Wolters

Samen met mijn vriend heb ik een reis gemaakt door Indonesië. Onze reis eindigde op een bizarre manier. Dat lees je in mijn verhaal..

Laatste dagen
Zondagochtend 5 augustus namen we de taxi van Kuta (zuid Lombok) richting de haven van Bangsal voor de boten richting de Gili eilanden. De Gili eilanden staan bekend om hun relaxte sfeer en daarom wilden we daar de laatste dagen van onze mooie reis doorbrengen. Na een wat onrustige boottocht van 20 minuten kwamen we aan op Gili air. We besloten om met onze backpacks richting ons hotel te lopen. Het hotel ligt op het midden van het eiland. We kwamen er aan en we werden hartelijk ontvangen met een welkomstdrankje en een fris handdoekje. De man van het hotel liet ons de faciliteiten zien. Daar hadden we de hele dag al naar uitgekeken want het beloofde prachtig te zijn.

Paradijs
Niets was minder waar en wat een paradijs was het. Een heerlijk zwembad, een fantastische kamer en een ontbijt zou buiten geserveerd worden onder de groene boom naast het zwembad. Heerlijk relaxt hebben we daar het begin van de middag doorgebracht, nog even met onze beide ouders gefacetimed, baantjes gezwommen en een boek gelezen. Halverwege de middag besloten we om te gaan lunchen en een wandelingetje te maken om het eiland wat te verkennen. Het is een klein eiland, in pakweg 1,5-2 uur kun je het helemaal rond lopen. Een droomplek. Toen we aan het eind van de middag/begin van de avond terug kwamen bij ons hotel besloten we om even te douchen waarna we een hapje wilden eten. Thom had een leuk plekje gevonden via Tripadvisor waar ze geweldige pizza's zouden serveren. Het was ongeveer een kwartiertje lopen van ons hotel. Het restaurantje lag in een nauw steegje. We hadden er om 8 uur gereserveerd en waren wat aan de vroege kant. Ze zou over een half uur een tafel voor ons vrij hebben en we besloten onder de veranda eerst een drankje te doen. We zaten ons te fascineren over de drukte bij het restaurant toen plots onze mooie dag veranderde in een nachtmerrie.

Nachtmerrie
Alles begon hard te schudden, werkelijk alles. We schrokken ons wezenloos, dit was een zware aardbeving! We wisten het direct omdat we die van de week daarvoor ook hadden meegemaakt in milde vorm. In een paniekreactie vlogen we van onze stoel en renden we in eerste instantie beide een andere kant uit. Omdat we tussen de gebouwen stonden probeerden we zo snel mogelijk weg van alles wat er beneden kan komen of om kan vallen. Dat was moeilijk omdat we tussen allerlei gebouwen stonden die erg dicht op elkaar waren gebouwd. Thom schreeuwde dat we bij elkaar moesten blijven dus zochten we elkaar op en zijn we met andere mensen bij elkaar op de grond gaan liggen. Bang voor wat er nog zou komen. De elektriciteit was in een klap weg, lawaai van dingen die omvielen en naar beneden kwamen, muren en gebouwen die instortten en paniek van alle mensen: totale chaos en paniek. Hoe lang de beving precies duurde weten we niet, het besef van tijd was totaal verdwenen. Nadat de grond minder begon te schudden wilden we zo snel mogelijk weg van de plek waar we waren en zijn we de steeg in gelopen. Locals wezen ons de weg. We liepen door de lange steeg, aan de rechterkant een lange muur die nog op instorten stond, aan de linkerkant hing een elektriciteitskabel waar we zo ver mogelijk vandaan wilden blijven. Aan het einde van de steeg stond een grote watertank op pakweg 6 meter hoogte: als die maar blijft staan! We zijn er langs gegaan en kwamen op een open veld terecht. We hadden nagenoeg niks bij ons, behalve een portemonnee en 2 zaklampjes die we bij ons hadden omdat de weg naar ons hotel wat donker was. Die zaklampjes waren nu erg handig omdat het pikdonker was. De avond valt in Indonesië erg vroeg dus het was op het moment van de aardbeving net donker

Locals
Tussen de locals zijn we de situatie gaan analyseren. Wat is er gebeurd, hoe zoeken we contact met het thuisfront, waar was de aardbeving: op land of op zee, is er kans op een tsunami? Allemaal vragen die door ons hoofd spookten. Door de aardbeving en de elektriciteit die weg is gevallen was het bereik op telefoons nihil. Niemand wist iets. Locals zeiden dat ze contacten hadden met de lokale overheid over de situatie. Die informatie kwam slecht door op dit eiland. Op een gegeven moment hoorden we de kans op een tsunami. We keken elkaar aan en wisten direct dat we dan geen kant op zouden kunnen. Gili Air is zo plat als een dubbeltje.

Continue spanning
Inmiddels brachten locals wat drinken en wat brood om te delen met het hele veld. Ook spraken we een aantal locals die ons duidelijk zeiden: "Don't worry about your stuff, worry about your life; stay here. Don't go to your hotel." Een duidelijke boodschap. Het was duidelijk: dit eiland was nog niet eerder zo hard getroffen en locals waren ook in paniek. Vanwege het tsunamigevaar heerste er continue spanning.

www.Helplombok.eu
Lees mijn hele verhaal via www.helplombok.eu waar we een actie op hebben gezet voor de locals in Lombok. Want na veel chaos en verwoesting te hebben gezien zijn wij na ongeveer 24 uur na de beving van het eiland Lombok naar Jakarta gevlogen. Voor ons was de grootste zorg om zo snel mogelijk naar huis te gaan, maar voor de locals is dit hun thuis. Zij blijven achter in onzekerheid en chaos. Ze hebben ons onwijs geholpen en hebben meerdere malen ons eerder geholpen dan aan hun eigen veiligheid te denken.

Terugkijkend, beseffen we hoeveel geluk we hebben gehad. Voor ons blijft dit voor altijd in ons geheugen gegrift. We kunnen enkel hopen dat de natuur tot rust komt na opnieuw een aantal zware aardbevingen die Lombok hebben geteisterd en dat de lokale mensen de schade te boven komen, gewonden kunnen verzorgen en hun leven toch opnieuw kunnen oppakken.

Sulawesi
Na alle hectiek en chaos op Lombok is nu ook Sulawesi getroffen door een zware aardbeving en tsunami. Het dodental stijgt met de dag en de noodhulp komt langzaam op gang.
Tijdens onze actie rondom Lombok zijn we veel goede initiatieven tegen gekomen waarvan we zeker weten dat donaties op de goede plek terecht komen. Via Harapan Baru Lombok, waar we zelf veelvuldig contact mee hebben gehad, weten we dat partners waarmee zij samenwerken nu noodhulp verlenen op Sulawesi. Daar is eerste hulp nu essentieel. Via deze website kun je een donatie overmaken naar die stichting waardoor het geld rechtstreeks op de goede plek terecht komt: https://www.endri.org/donations.html.