Daisy Birahy: jeugdverpleegkundige

Daisy Birahy: jeugdverpleegkundige

Het verhaal van Daisy - jeugdverpleegkundige

Daisy Birahy 150x150“Wat is nou eigenlijk gezond opgroeien?" 

Een periode in het buitenland wonen en werken: deze wens achtervolgde mij al jaren. Mijn voorkeur ging naar Azië, want het mooie Indonesië is mijn vaderland! Mijn meedenkende manager gaf groen licht en ik was ‘free to go’.
Mijzelf bewust van onze grote luxe aan mogelijkheden boekte ik een vlucht. En ik solliciteerde naar een vrijwillige functie in een kindertehuis op Bali.

Ik trof de nodige voorbereidingen: een Indonesisch visum, een financiële sponsoractie voor het tehuis en de nodige vaccinaties. Mijn enthousiaste, behulpzame collega’s van het reizigersteam vertelden mij welke vaccinaties (rabiës en buiktyfus) ik nodig had. Ook gaven ze mij informatie over het malariabeleid en hygiënemaatregelen. Restte mij nog één ding... inpakken en wegwezen!     

Gezondheid is maar relatief
Mijn tijd in Indonesië deed me beseffen dat gezondheid een relatief karakter heeft. In Nederland is griep een reden om rustig aan te doen. In het kindertehuis in Bali werd dit als alles behalve remediërend gezien. Flink sporten en alles eruit zweten; dat vinden zij effectief.

Een 14-jarige jongen liep tijdens het veroveren van honing maar liefst 19 (!) wespensteken op. Niemand leek hiervan onder de indruk. Als bezorgde jeugdverpleegkundige zette ik ’s nachts een aantal keren de wekker. Dit om de ademhaling van de stoere schat te observeren.

En waar het meer regel dan uitzondering is om minimaal een aantal littekens ten gevolge van scooterongelukken te hebben, voelde ik mij al behoorlijk mindervalide toen ik mijn knie openhaalde door een ontmoeting tussen mijn scooter en een muur. In Indonesië leert iedereen eerder een scooter te berijden dan lopen. Hierdoor zijn veel scooters in het verkeer. En horen ongelukken er nu eenmaal bij. De kinderen lachen er zelfs om...

In Indonesië wordt snel antibiotica voorgesteld. Bij iedere plaatselijke ‘Apotek’ wordt met hetzelfde gemak gevraagd: ‘Wilt u daar een antibioticum bij?' Met verbazing zag ik hoe een jongen de voet van een meisje verbondt. Ze was met haar voet in een spijker gestapt. Net terug van de plaatselijke dokter met een - je raadt het al - antibioticumkuur. Tijdens het lopen liet het aangelegde verbandje toch te gemakkelijk los. Er werd een laatje open getrokken met oude verbandmaterialen. En werd er een nieuw verbandje omheen gedraaid...

Wat is nou eigenlijk gezond opgroeien?
Wat mij erg bezighoudt is de visie op gezondheid in Nederland. Bepaald gedrag is in Indonesië volledig normaal, maar in Nederland uit den boze. Lees: met je kind op de scooter, je kind op de grond laten slapen, met je gezin in de achterbak van een truck meerijden. Zou het mij een slechte ouder maken als ik mijn kind laat liggen, wanneer hij op de grond in slaap valt? Terwijl ik zelf ook prima een dutje op de grond kan doen? 

Interessant om te beseffen dat dezelfde gewoontes en gedragingen in Nederland volledig anders worden beoordeeld dan 10.000 km verderop in Indonesië!  

Ben je enthousiast en klets je er graag langer met mij over? Of ben je nieuwsgierig wat ik allemaal heb kunnen verwezenlijken van het sponsorgeld? Voel je vrij om te schrijven naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken..